WIZO

właśc. Women's International Zionist Organization – jedna z pomocniczych kobiecych organizacji syjonistycznej, utworzona w Londynie w 1920, dla przygotowania dzieła odbudowy Palestyny, funkcjonująca na zasadach autonomicznych. W Polsce w okresie międzywojennym WIZO, której pierwsze oddziały powstawały od 1925, miała rozgałęzioną organizację i znajdowała się pod silnym wpływem Ogólnej Organizacji Syjonistycznej, choć podlegała światowej centrali z siedzibą w Londynie. CK Zrzeszenia Kobiet Żydowskich (Polska Federacja) WIZO miał swą siedzibę w Warszawie, tu też wydawał własny organ, „Nowe Tory” (w 1932-1933 pismo ukazywało się nieregularnie; od grudnia 1935 do kwietnia 1936 wyszły dwa numery), redagowany przez założycielkę polskiej organizacji, a zarazem przewodniczącą Centrali, Salomeę Lewite. Ona też była redaktorką wydawanego wcześniej – od kwietnia 1931 – miesięcznika w języku jidysz „Pioniere un Helfer”, który zawierał głównie przekłady materiału, zawartego w biuletynie miesięcznym londyńskiej Egzekutywy WIZO. Centrala Młodego WIZO wydawała miesięcznik „Niebiesko-Białym Szlakiem” (Warszawa 1933-1934), pod redakcją Z. Mowszowicz. W Małopolsce Wschodniej czołową postacią tej organizacji była R. Melzer-Pomeranc. Po wojnie przewodniczącą WIZO w Polsce była F. Grünberg. Po 1948 egzekutywa WIZO została zdominowana przez członkinie z Izraela. Najwyższą władzę stanowi konferencja, zwoływana co cztery lata. Oddziały WIZO istnieją w wielu krajach świata.

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand