Trójca Boża

zasadniczy element sabataistycznej doktryny. Sabatajczycy używali na jej określenie terminu „trzy węzły wiary” (aram. tlat kiszre(j) de-mehemanuta), którymi były trzy chwilowo rozdzielone postacie Boga (hebr. Parcufim); niepoznawalny Stwórca, zw. Pierwszą Przyczyną, i jego pierwsza emanacja, zw. też Drugą Przyczyną, która – na skutek zaburzeń w procesie stwarzania – rozpadła się na Boga Izraela, przebywającego w duchowym świecie (hebr. Olam ha-acilut = Świat emanacji), i Szechinę, zamieszkującą na tym świecie (hebr. Olam ha-b(e)ri'a = Świat tworzenia). Powtórne połączenie dwóch rozdzielonych członów Drugiej Przyczyny, która jest prawdziwym Stwórcą świata, jest właściwym celem mesjańskich wysiłków. Mesjasz musi najpierw podnieść Szechinę, a następnie doprowadzić do jej połączenia z boskim oblubieńcem. Sabataj CwiBaruchja Ruso twierdzili, że podnieśli już Szechinę, a nawet połączyli się z nią, stając się jej „naczyniem”, i w tym sensie można o nich mówić, że stali się „wcielonym Bogiem”. Ich następnym celem miało być połączenie się (a zatem i wcielonej w nich Szechiny) ze Świętym Błogosławionym. J. Frank, akceptując w zasadzie ten schemat mesjańskiej misji, cofnął ją do punktu wyjścia, twierdząc, że Szechina uwięziona na Jasnej Górze nadal czeka na swoje uwolnienie. (Zob. też cztery światy)

Autor hasła: Jan Doktór

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand