Tobiasza Księga

(hebr. Towij(j)a) – najstarsze, pochodzące z ok. 500-400 p.n.e., dzieło z grupy apokryfów (apokryfy i pseudoepigrafy), tj. ksiąg, które nie weszły do kanonu BH, zaliczane do literatury mądrościowej; księga zachowała się w języku greckim, choć była zredagowana w języku hebrajskim lub aramejskim (fragmenty spisane w tych językach odnaleziono w Qumran). Treścią T.K. jest opowieść o miłosiernym, prawym ojcu i synu z plemienia Neftalego (obydwaj nosili imię Tobiasz), którzy żyli w niewoli asyryjskiej w Niniwie; wyprawie młodzieńca i przygodach, jakie go spotkały, oraz o szczęśliwym powrocie do domu i dalszym szczęśliwym życiu rodziny. T.K. sławi ponadczasowe wartości czystości życia rodzinnego, wzajemnych stosunków rodziców i dzieci. Jej myślą przewodnią jest Boża opieka nad ludem Izraela.

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem