Tkuma

(hebr., Odrodzenie) – jedno z dwóch stowarzyszeń kulturalno-oświatowych w getcie warszawskim, obok – znacznie popularniejszej – Żydowskiej Organizacji Kulturalnej (JIKOR), zrzeszające mówiących i piszących w języku hebrajskim (hebrajski język), zwolenników stosowania go w literaturze i życiu codziennym. Kierownictwo organizacji znalazło się w rękach historyka – I. Schipera, działacza Keren Kaj(j)emet le-Israel – E. Steina, przywódcy partii Ogólnych Syjonistów – Lipy Blocha, Menachema Kirszenbauma oraz I. Kacenelsona. Od jesieni 1941, po uzyskaniu od władz niemieckich zezwolenia na uruchomienie szkolnictwa podstawowego, T. popierała wyłącznie szkoły hebraistyczne. Wcześniej pracę kulturalną – jako zakazaną – prowadzono na ogół pod pozorem działalności dobroczynnej (por. dobroczynność), np. społ. kuchnie (stołówki) były stałym miejscem spotkań inteligencji twórczej, gdzie urządzano wystawy plastyków, odbywały się recytacje poezji – na ogół w wykonaniu autorów – oraz występy aktorów. W 1942, pod auspicjami T., utworzono hebrajskie Studium Dramatyczne. Kacenelson napisał dla zespołu jednoaktówkę; jednak przedstawienie nie odbyło się, ze względu na rozpoczęcie Wielkiej Akcji; jedyny egzemplarz tej sztuki zaginął. PS

Autor hasła: Paweł Szapiro

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand