Tisza be-Aw

(hebr., Dziewiątego Aw; jid. Tiszebow)dzień żałoby i postu, przypadajacy dziewiątego aw, zgodnie z żyd. tradycją (Taanit 26,2), w rocznicę zburzenia Pierwszej Świątyni Jerozolimskiej przez babilońskiego króla, Nabuchodonozora, w 586 p.n.e., oraz Drugiej Świątyni przez cesarza rzymskiego, Tytusa, w 70 n.e. Uważa się, że tego dnia nastąpił też upadek twierdzy Betar w czasie powstania Bar Kochby przeciwko Rzymianom (135 n.e.) oraz wygnanie Żydów z Anglii w 1290 i początek tułaczki Żydów, wypędzonych z Hiszpanii w 1492. Dzień ten jest symbolem wszystkich prześladowań i nieszczęść narodu żyd., utraty niepodległości i cierpień na wygnaniu. Po Jom Kipur jest drugim najważniejszym postem w kalendarzu żydowskim i – podobnie jak tamten – zaczyna się o zachodzie słońca jednego dnia a kończy o zachodzie dnia następnego. Podczas jego trwania zabronione jest jedzenie, picie i wykonywanie jakiejkolwiek pracy. W czasie modłów porannych (szacharit) nie zakłada się tałesu ani filakterii. W synagodze ósmego aw wieczorem i dziewiątego aw rano czyta się Lamentacje i zbiór poematów liturgicznych (hebr. E(j)cha we-kina; kinot), często siedząc na niskich stołkach lub na podłodze, by podkreślić żałobny charakter modlitwy. (Zob. też Szabat Chazon)

Autor hasła: Magdalena Bendowska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem