Tik(k)un chacot

tik(k)un chacot (hebr., dosł.: naprawa północy) – określenie modlitwy oraz zwyczaj odmawiania jej ok. północy, będący znakiem pamięci o cierpieniach Szechiny na wygnaniu (galut) oraz wyrazem nadziei na odkupienie. Już w czasach gaonów niektórzy pobożni Żydzi czuwali o północy i recytowali hymny oraz Psalmy. Jednak dopiero Hai ben Szerira, który żył na przeł. X/XI w.,połączył to z opowieścią talmudyczną z traktatu B(e)rachot, gdzie jest mowa o tym, jak Bóg rozpacza pośród nocy nad zburzeniem Świątyni Jerozolimskiej i wygnaniem swego narodu wybranego. Kabaliści nadali tej praktyce rangę tik(k)un (działania dla naprawy porządku świata), choć w Sefer ha-Zohar brak wzmianek o t.ch. Można w nim odnaleźć jedynie zalecenie studiowania Tory o północy, jako praktyki wywierającej zbawienny wpływ na stosującego się do niej oraz na niebiosa. Ostateczny kształt T.ch. nadali kabaliści z kręgu I. Lurii z Safed w XVI w. Modlitwa składa się z dwóch części: 1. Tik(k)un Rachel (hebr., dosł.: Naprawa Racheli) – pokutnej, symbolizującej obecność Szechiny na wygnaniu, podczas której recytuje się Psalm 137 i 89 oraz ostatni rozdział Lamentacji, wraz z lamentacjami napisanymi w Safed i Jerozolimie (por. Rachela); 2. Tik(k)un Lea (hebr., dosł.: Naprawa Lei) – związanej z nadzieją wybawienia i pocieszeniem, w której odmawia się Psalmypij(j)utim (por. Lea). Choć w XVII i XVIII w. T.ch. szybko została rozpowszechniona i zyskała znaczną popularność (także wśród osób szczególnie pobożnych), to jednak nigdy ta praktyka religijna nie została w pełni sformalizowana i w zarysowanych powyżej ramach indywidualnie bądź w niewielkich grupach, Żydzi odmawiali różne modlitwy (m.in. wid(d)uj; Trzynaście artykułów wiary). (Zob. też tik(k)un lejl Szawuot)

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand