Testamenty dwunastu patriarchów

dzieło o charakterze apokaliptycznym, uważane przez tradycję żydowską za dokument ostatniej woli dwunastu synów Jakuba, zaliczane do grupy pseudoepigrafów (apokryfy i pseudoepigrafy). Opinie co do miejsca jego powstania oraz datowania nie są zgodne; według jednych, napisane zostało w języku greckim w końcu II w. p.n.e. przez Żyda, żyjącego w diasporze, zaś na pocz. III w. n.e. chrześcijanin, wywodzący się z kręgu Jana Apostoła wprowadził do niego poprawki. Zdaniem innych, autor był chrześcijaninem, który żył w Aleksandrii na przeł. II/III w. n.e., i który wykorzystał starszy żydowski utwór. Istnieją też opinie, że dzieło jest związane z esseńczykami i z terenem Palestyny albo Syrii. Zachowało się ono w greckiej i ormiańskiej wersji językowej, znane są też starożytne jego przekłady na język syryjski i starosłowiański. W genizie kairskiej synagogi oraz w Qumran odnaleziono fragmenty Testamentu Lewiego, napisane w języku aramesjskim, które różnią się od innych, znanych wersji tekstu (poza greckim). Także wersje Testamentu Judy i Testamentu Neftalego, napisane w języku hebrajskim, różnią się od wersji w języku greckim. Na treść T.d.p. składają się biografie patriarchów (Rubena, Symeona, Lewiego, Judy, Issachara, Zabulona, Dana, Neftalego, Gada, Aszera, Józefa i Beniamina), ich napomnienia oraz zapowiedź przyszłych losów każdego z pokoleń (por. Dwanaście Plemion Izraelskich). Cytaty z T.d.p. weszły w skład Be-reszit Rabati, dzieła przypisywanego rabiemu Mosze ha-Darszanowi (X-XI w.).

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand