Teomim Josef ben Meir

(1727 Szczerzec k. Lwowa – 1792 [1793] Frankfurt n. Odrą) – rabin, autorytet halachiczny; potomek sławnej i rozgałęzionej rodziny rabinicznej; syn i uczeń lwowskiego daj(j)ana i darszana, Meira ben Samuela (zm. w 1773). Już jako młody człowiek, objął stanowisko kaznodziei i kierownika jesziwy lwowskiej. W 1772 wyjechał do Berlina, gdzie studiował w be(j)t (ha-)midraszu Daniela Jaffego. W 1774 przejął sukcesję po ojcu we Lwowie. W 1781 objął stanowisko rabina we Frankfurcie n. Odrą. Był jednym z najpłodniejszych pisarzy rabinicznych swej epoki oraz zdobył pozycję autorytetu halachicznego. Zapewniło mu ją najważniejsze dzieło Pri megadim (hebr., Wyśmienity owoc, 1771-1772), będące superkomentarzem do Szulchan Aruch. Stanowiło ono przede wszystkim objaśnienie komentarzy: Magen Awraham Abrahama Abele ben Chaima ha-Lewiego Gombinera, Ture(j) zahaw Dawida ben Samuela ha-Lewiego do Orach Chajim oraz do Jore Dea, i Sifte(j) Kohen Sabataja ben Meira ha-Kohena. Pri megadim było publikowane we wszystkich ważniejszych, późniejszych wydaniach Szulchan Aruch oraz stało się jednym z najważniejszych dzieł regulujących praktykę życia rytualno-religijnego Żydów żyjących na ziemiach polskich, białoruskich i w Galicji, jak również obowiązkowym przedmiotem studiów tutejszych kandydatów na rabinów.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem