Teomim Arie Lejb

(?-1831 Brody) – rabin. Dzięki swej biegłości w naukach talmudycznych, zyskał sławę cudownego dziecka. Już w młodości został rabinem w Leżajsku. Występował ostro przeciw chasydyzmowi, a zwłaszcza przeciwko – działającemu pod jego bokiem – Elimelechowi z Leżajska. Drugą żoną T. była córka protagonisty haskali, J.S. Byka, w związku z czym przeniósł się do Brodów. Tam przez pewien czas sprawował urząd rabina pokątnego, a w 1815 został powołany na stanowisko naczelnego rabina miasta. W 1818 poparł utworzenie w Brodach szkoły elementarnej dla Żydów, co spowodowało wystąpienia chasydów przeciw niemu. Od 1827 T. ciężko chorował. Złożenie go z piastowanej funkcji, bez powiadomienia go o tym, stało się ponoć przyczyną jego załamania i śmierci. T. był autorem kilku tomów komentarzy talmudycznych i biblijnych oraz do Hag(g)ady szel Pesach. Największym uznaniem cieszyły się jego nowele talmudyczne (wyd. Żółkiew 1802).

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem