Taubenschlag Rafał

(1881 Przemyśl – 1958 Warszawa) – prawnik, historyk prawa, papirolog. Studiował na UJ (1899-1904; doktorat uzyskał w 1905) i na uniwersytecie w Lipsku (1905-1906). Był sędzią śledczym i wojskowym w Krakowie (1908-1919); docentem prawa rzymskiego na UJ (od 1913), a następnie profesorem nadzwyczajnym (od 1919) i zwyczajnym (od 1921). Po wybuchu wojny przedostał się przez Rumunię na Zachód; wykładał m.in. na uniwersytecie w Aix-en-Provence (1939-1940), w New School for Social Research (1940-1942) i na Columbia University w Nowym Jorku (1942-1947). Protestował przeciwko aresztowaniu przez Niemcow uczonych UJ. Później wielokrotnie też zabierał głos w dyskusji nad odpowiedzialnością prawną i moralną zbrodniarzy hitlerowskich. Po powrocie do kraju, w 1947-1958 związany był z UW, jako kierownik Katedry Prawa Antycznego oraz dyrektorem Instytutu Papirologii. Uważany jest za twórcę nowoczes. powojennych ośrodków badawczych prawa antycznego na UW i UJ. T. był uczonym o międzynarodowej renomie. W swych badaniach głównie skupiał się na dziejach prawa greckiego i rzymskiego, papirologii i historii średniowiecznego prawa polskiego. Jest autorem ok. 230 prac. Jako klasyczne dzieła z historii prawa w skali międzynarodowej, wymienia się jego Geschichte der Rezeption des römanischen Privatrechts in Aegypten (1930) oraz The Law of Greco-Roman Egypt in Light of Papyri 332 B.C.640 A.D. (t. 1-2, 1944-1948; wyd. 2., 1955).

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem