Tamar

(hebr., palma daktylowa; jid. Tomer) – imię kilku postaci bibl.: 1. żona Ery, najstarszego syna Judy, która po śmierci męża, zgodnie z prawem lewiratu, została żoną jego brata, Onana. Nie chciał on jednak spłodzić potomstwa, które zostałoby uznane za dzieci zmarłego, za co Bóg ukarał go śmiercią. Juda obiecał, że – zgodnie z prawem – także jego trzeci syn, Szela, gdy dorośnie, zostanie mężem T.; do tego czasu w szatach wdowich miała ona powrócić do domu swego ojca. Juda, obawiając się jednak o życie swego syna, nie dotrzymał obietnicy. T. wywiodła w pole swego teścia; kiedy ten udał się do miasta – udała nierządnicę; poczęła z Judą bliźnięta – Zeracha i Peresa (który – według tradycji – był przodkiem Dawida). Dzięki podstępowi, uniknęła kary za niepopełnioną zbrodnię, tj. za nierząd, gdyż otrzymała od Judy zastaw za zapłatę i mogła udowodnić, że jest on ojcem jej dzieci (Rdz 38,6-30). W hag(g)adzie T. uznawano za obdarzoną darem proroczym, w konsekwencji czego od początku wiedziała, że będzie matką rodu królewskiego. Wiele jej czynów i sposobów zachowania wynikało właśnie z tej wiedzy. Zły duch, Samael, próbował jej wykraść zastaw Judy, gdy była skazana na śmierć przez spalenie, by zapobiec przyszłym narodzinom Dawida. Jednak T. uratowała pomoc anioła Gabriela. (Por. też Rut) 2. córka Dawida (2 Sm 13,1); siostra Absaloma; przyrodnia siostra Amnona. Została zgwałcona przez swego przyrodniego brata, a następnie pomszczona przez Absaloma. 3. córka Absaloma. (Zob. też palma daktylowa)

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem