Tajcz Mojżesz

(1882 Wileńszczyzna – 1935) – prozaik, poeta, publicysta, piszący w języku jidysz. Pod wpływem A. Rajzena, w 1902 rozpoczął karierę literacką. W 1904 przeniósł się do Warszawy, gdzie zajął się pracą dziennikarską jako jeden z grupy literatów litwaków. Potem osiadł w Odessie. Pisał wiersze liryczne i krótkie opowiadania. Po rewolucji 1917 tworzył wiersze mieszczące się w nurcie liryki rewolucyjnej i opowiadania. Był też autorem dramatu Dowid un Basszewe (1920). Współpracował z wydawanym w Moskwie dziennikiem „Emes” (jid., Prawda) oraz był moskiewskim korespondentem nowojorskiego dziennika „Frajhajt” (jid., Wolność) i ukazującego się w Buenos Aires „Di Prese” (jid., Prasa). Oczyszczony z fałszywych oskarżeń (1922), pod koniec życia cieszył się znaczną popularnością, którą m.in. przyniosły mu opowiadania i nowele z tomu Tojt fun chawer Wulje (jid., Śmierć towarzysza Wulje, 1928). Po śmierci T. ukazał się wybór jego utworów (1936).

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand