Tachanun

(hebr., Prośba; Błaganie) – modlitwa błagalna, składająca się z wyznania grzechów i prośby o łaskę, początkowo odmawiana podczas indywidualnych modłów, później – w synagodze, w dni powszednie, po powtórzeniu przez kantora Szmone esre(j), w czasie modłów porannych (szacharit) i popołudniowych (mincha). Powstała w czasach talmudycznych, ostateczna jej wersja utrwaliła się w XVI w. Znana jest też pod nazwą Nefilat apajim (hebr., Padanie na twarz) – od pozycji, w jakiej ją odmawiano w czasach istnienia Świątyni. Obecnie wystarcza skrycie głowy za przedramieniem. Ponieważ w czasie szacharit zakłada się filakteria, głowę osłania się prawą ręką, natomiast w czasie minchy – lewą. Odmawianie T. opuszcza się we wszystkie dni świąteczne, a także w przeddzień świąt, przypadających w miesiącu nisan, w dni uroczyście obchodzonych rocznic i podczas świętowania radosnych okazji (m.in. w obecności ojca dziecka, które tego dnia ma zostać obrzezane, również w obecności mohela i sandaka), także w obecności pana młodego (jeśli nie upłynął tydzień od jego ślubu); nie odmawia się jej też w domu, gdzie panuje żałoba (w czasie Sziwy). (Zob. też: Aszamnu; t(e)china; wid(d)uj)

Autorzy hasła:

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem