Szymon ben Gamaliel II

(II w.) – uczony zaliczany do czwartego pokolenia palestyńskiego tan(n)aitów; syn Gamaliela II, po którym objął na zasadzie dziedziczności urząd nasiego (przeniósł wówczas sanhedryn do Usza); wnuk Szymona ben Gamaliela I; prawnuk Gamaliela I; ojciec Jehudy ha-Nasiego. Po klęsce powstania Bar Kochby (132-135 n.e.), w okresie największych prześladowań, uniknął śmierci, lecz zmuszony był ukrywać się; nawet po śmierci cesarza Hadriana (138 n.e.), nie mógł występować publicznie. Nie pojawił się więc na pierwszym zgromadzeniu uczonych w Usza (ok. 140-145), ale gdy tylko zelżały represje, począł znów pełnić funkcję nasiego. Pod jego przewodnictwem sanhedryn odzyskał swą dawną świetność. Sz. ben G. II opowiadał się za łagodną interpretacją Prawa, tak by nie stanowiło ono ciężaru dla ludu, wskazywał też na konieczność uwzględniania w owej interpretacji miejscowych warunków i obyczajów (por. minhag). Uważał, że Prawo, Prawda i Pokój stanowią trzy główne wartości (filary), na których opiera się świat.

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem