Szymon Sprawiedliwy

(hebr. Szimon ha-Cad(d)ik) – arcykapłan, sprawujący swą funkcję na początku okresu Drugiej Świątyni; indentyfikowany najczęściej z Szymonem I, synem Oniasza I (ok. 300 p.n.e.), bądź z Szymonem II, ojcem Oniasza III (ok. 200 p.n.e.). Jego przydomek „Sprawiedliwy” – według Józefa Flawiusza – miał wynikać z jego pobożności i życzliwości dla rodaków. Według legendy, miał on wyjść naprzeciw Aleksandrowi Wielkiemu, zmierzającemu ku Jerozolime. Młody król na widok arcykapłana miał zejść z rydwanu i pokłonić się mu, bowiem widział go we śnie, zapowiadającym przyszłe zwycięstwa, a następnie złożyć ofiary w Świątyni Jerozolimskiej i obdarzyć lud licznymi łaskami. Opowieść ta powstała prawdopodobnie później, by połączyć postać wielkiego zdobywcy z Jerozolimą. Według traktatu talmud. Pirke(j) Awot (1,2), Sz.S. „był jednym z ostatnich członków Wielkiego Zgromadzenia” oraz zwykł był mawiać: „Na trzech rzeczach stoi świat: na Torze, na pracy i na dobroczynności”. Po jego śmierci kapłani mieli przestać wymawiać niewymawialne Imię Boga (Tetragram).

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem