Szymon Hasmonejczyk (Machabeusz)

zw. też Tassim lub Tarsim (syr. tarsi = zarządzający bądź przewodnik) – przywódca powstania Machabeuszy od 143-142 p.n.e. oraz książę (nasi) i aryckapłan (140-135 p.n.e.); drugi syn Matatiasza z rodu Hasmoneuszy. Desygnowany przez ojca do kierowania sprawami administracyjnymi i politycznymi (166 p.n.e.), pozostawał w cieniu braci – Judy, a następnie Jonatana Hasmonejczyka. Po uwięzieniu Jonatana (143 p.n.e.), jako ostatni z braci, został obrany przywódcą powstania (poległym w walce krewnym wystawił pomnik-mauzoleum). Zhellenizowani renegaci żydowscy upatrywali w tym szansę, gdyż w Sz.H. nie widzieli wodza. Jednak ufortyfikował on Jerozolimę, zawarł przymierza z Rzymem i Spartą; a po nieudanej wyprawie przeciw niemu uzyskał od hellenistycznego władcy Syrii, Demetriosa II, uznanie niepodległości Judei. Wiosną 141 p.n.e. Sz.H. odzyskał cytadelę Akra w Jerozolimie – jeden z ostatnich bastionów syryjskich i renegatów żydowskich, którzy ulegli kulturze hellenistycznej. Przez lud zgromadzony na górze Moria został obwołany dziedzicznym księciem i arcykapłanem (140 p.n.e.). Sz.H. poświęcił się administrowaniu krajem; bił własną monetę. Po usunięciu ostatnich syr. załóg wojsk. i rozszerzeniu swego władania ku morzu (m.in. zajął Jaffę) musiał bronić kraju przed wojskami hellenistycznymi władcy Syrii, Antiocha VII Sidetesa (138-137 p.n.e.). Został zamordowany wraz z dwoma synami (trzeci z nich – Jan Hyrkan I – ocalał, gdyż nie przebywał wówczas z ojcem) podczas wizytowania twierdzy Dok k. Jerycha (135 p.n.e.) przez swego zięcia, Ptolemeusza, przekupionego przez Syryjczyków.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem