Szulman Kalman

(1819 Stary Bychów k. Mohylewa – 1899 Wilno) – pisarz tworzący w języku hebrajskim, popularyzator historii. Studiował nauki talmudyczne najpierw w jesziwie w Wołożynie, a potem w Wilnie, gdzie zetknął się z tamtejszymi maskilami (przyjaciel M.J. Lebensohna) i stał się gorącym zwolennikiem haskali, a zwłaszcza literatury hebrajskiej i stylu melica. Przez pewien czas był wykładowcą w wileńskiej szkole rabinów. Debiutował w 1846. Znaczną część działalności pisarskiej poświęcił geografii Palestyny i historii (m.in.: Toldot chachme(j) Israel [Dzieje mędrców Izraela], t. 1-4, 1872-1878 – historia literatury żydowskiej okresu rabinicznego; oraz Diwre(j) jeme(j) olam [Historia powszechna], t. 1-9, 1867-1884]). Były to w większości tłumaczenia i kompilacje. Szczególne znaczenie miał dokonany przez Sz. przekład na język hebrajski powieści Eugeniusza Sue Tajemnice Paryża (1857). Książka ta zyskała wielką popularność, stając się „oknem na świat”, zapładniającym wyobraźnię wielu współczesnych (ponoć także studentów jesziw), przyczyniając się do rozwoju żydowskiej kultury i prądów sekularyzacyjnych. Sz. współpracował także z wieloma czasopismami, m.in. z „Ha-Karmel”.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem