Szulman Eleazar (Lazar, Eliezer)

(1837 okolice Kowna – 1904 Kijów) – historyk literatury, pisarz tworzący w języku hebrajskim. W dzieciństwie bardzo zaangażowany był w naukę (odebrał trad. nauczanie religijne). Potem zwrócił się ku haskali; uczył się języków hebrajskiego i niemieckiego. Jego debiutancka powieść Hobdim we-ha-nidchim (Zdruzgotani i wypędzeni, Odessa, 1866), wzorowana na Nędznikach W. Hugo, spotkała się z krytyką, nie w pełni zasłużoną. W późniejszym okresie do twórczości prozatorskiej powracał sporadycznie, skupiając się na badaniu dziejów literatury i kultury. Wydał Mi-mekor Israel (hebr., Ze źródła Izraela, cz. 1, 1876; cz. 2, 1894 – biografie literackie). Ostatnie 15 lat życia poświęcił badaniom dziejów literatury jidysz od jej zarania do XVIII w. Opublikował kilka studiów dotyczących wspomnianego tematu oraz napisał poświęcone mu dzieło, pt. Sfat Jehudit-aszkenazit we-safruta (hebr., Język Żydów aszkenazyjskich i ich literatura), którego cz. 1. ukazała się za życia Sz. w czasopiśmie „Ha-Zman” (1903), zaś w całości zostało wydane staraniem rodziny – już po jego śmierci (Ryga 1913). W ocenie tych prac podnoszono erudycję autora i niedostatki krytycznego opracowania bogatego materiału.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem