Sztern Izrael

(1891 [1893; 1894] Ostrołęka - 1942 [1943] Treblinka [Warszawa?]) - poeta i eseista, piszący w języku jidysz. Otrzymał trad. wykształcenie religijne. Studiował w jesziwach Łomży i Słobodki (jesziwa w Słobodce). W czasie I wojny światowej przebywał w Wiedniu, gdzie przez trzy lata był internowany. W tym czasie zapoznał się z nowościami z dziedziny literatury i filozofii. W 1917 osiadł w Warszawie. Zaczął pisać wiersze; debiutował w 1919. Przez pewien czas był sympatykiem grupy literackiej „Hałastra”. Swoje utwory poetyckie i eseje literackie publikował w prasie. Mimo przychylnych ocen krytyków, nie wydał żadnej książki. Skłaniał się ku mistyce. Stronił od środowisk literackich. Większość czasu spędzał wśród chasydów oraz na studiach talmudycznych. W czasie okupacji niem. przebywał w getcie warszawskim, gdzie intensywnie zajmował się pracą literacką (rękopisy z tego okresu prawdopodobnie zaginęły). Cierpiał głód. Odratowany przez dział Żydowskiej Samopomocy Społecznej i umieszczony w szopie Hoffmanna, ostatecznie we wrześniu 1942 został wywieziony do obozu zagłady w Treblince (według in. wersji wydarzeń, zginął w getcie). Jego śmierć została owiana legendą literacką; m.in. w 1943 poświęcił mu swój wiersz H. Leiwik, który też w 1955 wydał zbiór utworów Sz., pt. Lider un esejen (jid., Wiersze i eseje).

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand