Szpidbaum Henryk

(1902 Warszawa – ?) – lekarz, antropolog zafascynowany teorią ras, interesujący się genetyką. Był synem Pinkusa Eliasza Sz. (1882-?), warszawskiego handlowca i działacza społecznego (po wybuchu I wojny światowej czynny w Komitecie Pomocy Opuszczonym Dzieciom i Sierotom; od 1921 wiceprezes, a od 1930 – prezes towarzystwa pod nazwą Żydowski Dom Młodzieży). Po ukończeniu gimnazjum państwowego w Warszawie podjął studia na wydz. lekarskim UW. Jako ochotnik, brał udział w wojnie rosyjsko-polskiej w 1920. Był sekretarzem Rady Naczelnej Polskiego Towarzystwa Eugenicznego. Napisał szereg prac, poświęconych badaniom nad „rasami”, antropologii Żydów, m.in.: Die Konstitution der schizophrenen Juden (1927), O typach Żydów jasnowłosych w Polsce (1929), La structure raciale des Juifs Polonais (1932), Wyniki tymczasowe badań Marranów w Portugalii (1933); Wpływ czynnika dietetycznego i rasowego na przemianę spoczynkową oraz Znaczenie czynnika konstytucjonalnego i rasowego u chorych na raka (obie w 1933). Jego dalsze losy nie są znane.

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem