Szor ha-bor

(hebr., Dziki wół; jid. Szorabor) – zgodnie z tradycją żyd., zwierzę pasące się na rajskich łąkach, które po nadejściu Mesjasza ma zostać zabite, a z jego mięsa – podobnie jak w wypadku Lewiatana i Ziza – sporządzone zostaną potrawy, podawane sprawiedliwym podczas wielkiej rajskiej uczty. Sz. ha-b. pojawia się w późnej literaturze midraszowej; we wcześniejszej – jego odpowiednikiem jest Behemot. Wśród autorytetów rabinicznych nie było zgodnego poglądu nt. natury Sz. ha-b., bowiem próbowano go zaliczać do: mieszanych gatunków (krzyżówka z wołem) bądź do dzikich zwierząt (bestii) albo do zwierząt domowych (byk). Natomiast według TJ, miał on być zwierzęciem udomowionym, które uciekłszy na wolność, powróciło do stanu pierwotnej dzikości. I. Manger z opowieści o fantastycznych przypadkach związanych z Sz. ha-b. uczynił jeden z podstawowych wątków swej książki Dos buch fun Ganejdn (jid., Księga Raju, wydanie pol. 1988).

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem