Szofman (Schoffmann) Gerszon

(1880 Orsza – 1972 Jaffa) – pisarz tworzący w języku hebrajskim, tłumacz. Otrzymał tradycyjne wykształcenie religijne, poza tym był samoukiem. Pozostawał pod wpływem szkoły Mendele Mojcher Sforima. Debiutował w prasie w 1899, a jego debiutem książkowym był zbiór opowiadań Sipurim we-cij(j)urim (hebr., Opowiadania i obrazki, Warszawa 1902). W tym samym roku, wcielony do armii rosyjskiej, stacjonował w Homlu, gdzie zaprzyjaźnił się z U.N. Gnesinem; w czasie wojny ros.-jap. uciekł do Galicji (1904). Od 1913 mieszkał w Austrii, a od 1938 – w Hajfie. Publikował w periodykach polskich, rosyjskich, niemieckich i angielskich. Był też wydawcą czasop. literackich. Jego dzieła zebrane ukazały się w 1927-1935 (t. 1-4; wyd. 2. zmienione 1946-1952; t. 5., 1960). W 1957 Sz. otrzymał Izraelską Nagrodę Literacką. Pisarz był mistrzem konstrukcji miniatur literackich, przełamującym tradycyjne schematy gatunku opowiadania, pozbawionego pointy w zwykłym znaczeniu. Wielką rolę odgrywają w nich wydarzenia epizodyczne z życia prostych ludzi, ukazujące ich doświadczenia. Sz. opisuje życie codzienne Żydów, rewolucję, pogromy na Ukrainie, zwłaszcza w czasie I wojny światowej, emigrację – wszystko, z czym sam się zetknął. Jego artykuły krytyczno-literackie były publikowane w serii Sirtute(j) pecham (hebr., Rysunki węglem) i Sztajm szalosz szurot (hebr., Trzydzieści dwa wiersze). Sz. tłumaczył też dzieła wybrane M. Gorkiego, P. Altenberga i dramaty A.P. Czechowa.

Autorzy hasła: Małgorzata Naimska, Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem