Szofarot

(l.mn., hebr., instrumenty muzyczne wykonane z rogu baraniego; jid. Szojfres) – nazwa ostatniej z trzech części błogosławieństw (pozostałe to Malchujot i Zichronot), odmawianych w święto Rosz ha-Szana podczas Szmone esre(j), jako dodatkowe (por. musaf); odnoszącej się do znaczenia szofaru (kabaliści uważali, że dęcie w róg podczas obchodów Nowego Roku ma moc przekształcania surowego sądu Bożego w sąd miłosierny). Otwiera ją przypomnienie użycia szofaru podczas nadania Dziesięciorga Przykazań ludowi Izraela (por. mat(t)an Tora). Sz. składają się z kilku części, w których recytowane są fragmenty tekstu bibl.: a) trzy z Księgi Wyjścia (19,16; 19,19; 20,15); b) trzy z Księgi Psalmów (47,6; 98,6; 81,4, wraz z dodatkowo odmawianym Ps 150); c) trzy z Ksiąg Prorockich (Iz 18,3; 27,13; Za 9,14-15); d) jednego wersu z Pięcioksięgu (Lb 10,10). Dziesięciokrotne dęcie w szofar (z wyjątkiem szabatu) oznajmia zakończenie odmawiania tej części błogosławieństw.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem