Sziwche(j) ha-BESZT

(hebr., Ku chwale BESZT-a) – najstarszy zbiór podań (w liczbie ok. 230) i legend o założycielu chasydyzmu, Baal Szem Towie, zredagowany jeszcze w XVIII w. przez Dow Bera ben Samuela, zięcia Aleksandra Szochata (Szojcheta), wieloletniego sekretarza BESZT-a. Zbiór ten przez długi czas krążył w rękopisie, który wielokrotnie przepisywano i – prawdopodobnie – poddawano rozmaitym przeróbkom. Już po śmierci jego redaktora, w 1814 wydał go drukiem Izrael Jaffe, uczeń Menachema Mendla z Witebska i Zalmana ben Barucha Szneura z Ladów. Jaffe przyznał potem, że usunął wiele „błędów” i dołączył doń tradycje, które usłyszał od swoich nauczycieli. Jaffego należy zatem traktować jako drugiego redaktora zbioru. Jego intencja jest widoczna; chciał dowieść, że prawowitymi dziedzicami i depozytariuszami nauk BESZT-a byli kolejno: Dow Ber z Międzyrzecza, Menachem Mendel z Witebska, Zalman Szneur i założona przez niego szkoła CHABAD. W 1815 w Laszczowie i Ostrogu zostały wydane dwie wersje Sz. ha-B. w języku jidysz, różniące się dość znacznie od tekstu hebrajskiego. Istniało też w rękopisie tłumaczenie na język polski Sz. ha-B., ale nigdy nie doczekało się publikacji. Mimo legendarnego charakteru, dzieło to jest najważniejszym źródłem historycznym do badań nad początkami chasydyzmu.

Autor hasła: Jan Doktór

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand