Sziwa

(hebr., Siedem; jid. Sziwe, Szywa)drugi – po Aninut – siedmiodniowy okres ścisłej żałoby, trwający od dnia pogrzebu bliskiego krewnego (jeśli pogrzeb odbył się w dniu świątecznym, Sz. rozpoczynała się wieczorem, po zakończeniu święta; obyczaj ten nie dotyczył jednak szabatu), obowiązujący dzieci, rodziców, rodzeństwo i współmałżonka zmarłego. Sz. odbywali też rodzice syna, który porzucił religię mojżeszową. Podczas trwania Sz. rodzina zmarłego (żałobnicy, zw. po hebr. awelim) zbierali się w jego domu (zazwyczaj w pokoju, w którym dokonał żywota), opłakiwali go i odmawiali błogosławieństwo Daj(j)an ha-emet (hebr., Prawdziwy Sędzio…); czytano fragmenty Biblii wyrażające smutek (Księgi: Hioba, Lamentacji, fragmenty Księgi Jeremiasza), a kiedy zebrał się minjanodmawiano modlitwy. W tym czasie, zgodnie z tradycją, należało siadać na niskich stołkach (aby być blisko ziemi), zasłonić lustra (lub odwrócić je do ściany), palić świecę, nie można też było opuszczać domu – a jeśli to było konieczne, wsypywano trochę piasku lub ziemi do butów. Nie wolno też było wówczas pracować (także podpisywać umów, prowadzić transakcji handlowej), kąpać się dla przyjemności ani namaszczać ciała, golić i obcinać włosów, zmieniać odzieży, nosić skórzanego obuwia, spełniać małżeńskich obowiązków, słuchać muzyki, a nawet studiować Biblii (oprócz wspomnianych wyżej ksiąg). Pierwszego dnia nie można też było zakładać filakterii. Pierwszy posiłek po pogrzebie (często nawet przez pierwsze trzy dni) dostarczali przyjaciele, sąsiedzi lub członkowie miejscowego bractwa pogrzebowego. W domu żałoby zbierał się minjan. Chociaż szabat włączony jest do Sz., jednak tego dnia – podobnie jak w Jom Kipur – zabronione było grzebanie zmarłych; Sz. dozwalano przerwać w dniu szabatu.

Autorzy hasła: Magdalena Bendowska, Jan Jagielski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem