Sześćset trzynaście nakazów i zakazów

nazywane też TARJAG (TaRJaG) micwot (hebr., 613 [ taw = 400 + re(j)sz = 200 + jod = 10 + gim(m)el = 3] micw; jid. Tarjag micwes) – według tradycji literatury rabinicznej, zbiór nakazów i zakazów (por. micwa), przekazany przez Stwórcę Mojżeszowi na Górze Synaj do ogłoszenia dzieciom Izraela; ich przestrzeganie jest warunkiem Przymierza Pana z jego narodem wybranym. Traktat talmudyczny Makot, powołując się na amoraitę, żyjącego w III w., zawiera ich pełną liczbę w postaci 365 zakazów (hebr. micwot lo-taase), co miało nawiązywać do liczby dni w kalendarzu słonecznym, oraz 248 nakazów (hebr. micwot ase), co odpowiadało liczbie członków ludzkiego ciała. Od tego czasu przyjmowano je w literaturze rabinicznej, jako autentyczny zapis boskiego przekazu i podstawę rozważań halachicznych. Najczęściej Sz.t.n. i z., zgodnie z Księgą Kapłańską (18,4-5), dzielono na: 1. chuk(k)im (hebr., ustawy) – działania rytualne o charakterze zobowiązań wobec Stwórcy (choć mogą one mieć racjonalne podstawy, jednak człowiek nie ma prawa do ich rozważana); 2. miszpatim (hebr., wyroki) – dotyczące związków człowieka z bliźnimi (uważane za posiadające racjonalne podstawy regulacji życia społecznego). Według innej klasyfikacji, część Sz.t.n. i z. związana jest z Erec Israel i z natury rzeczy obowiązuje tylko tam, zaś pozostałe mają charakter uniwersalny, a więc stosowanie się do nich jest konieczne także w diasporze. Działanie niektórych zobowiązań (np. związanych ze świętami) dotyczy jedynie pewnego czasu lub grup ludzi (np. wyłączenia kobiet z nakazu studiowania Prawa czy zobowiązań ojca wobec syna, choćby w wypadku obrzezania, które inne osoby wszakże mogą spełniać dobrowolnie). Część z Sz.t.n. i z. była związana z istnieniem Świątyni Jerozolimskiej i jako taka w średniowieczu została wyłączona. W sumie, w warunkach diaspory zakwestionowano moc obowiązującą 270 z Sz.t.n. i z. Zostały one wymienione (wyliczone) po raz pierwszy w okr. gaonów, w dziele napisanym prawdopodobnie w VIII lub IX w. (Halachot g(e)dolot). Stały się punktem wyjścia zarówno dla poezji religijnej (por. azharot), jak również dla traktatów halachicznych największych autorytetów (m.in. gaona Saadji ben Josefa; Majmonidesa; Nachmanidesa; por. też Sefer ha-chin(n)uch ; Sefer ha-Micwot). (Zob. Izrael Meir ha-Kohen)

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem