Szemajasz

(hebr. Sz(e)ma'jahu = JHWH wysłuchuje) – zgodnie z tradycją biblijną, imię kilku postaci, wśród nich: 1. Szemajasz, Prorok; 2. Sz. syn Netaneela, pisarz (sofer), wywodzący się spośród lewitów, który za czasów króla Dawida dokonał spisu kapłanów (1 Krn 24,6); 3. Sz. Nechelamita – fałszywy prorok, który działał wśród wygnańców znajdujących się w niewoli babilońskiej (Jr 29,24-32). Obiecywał im rychły powrót do ojczyzny. W liście skierowanym do mieszkańców Jerozolimy zaatakował proroka Jeremiasza, domagając się by nadzorca Świątyni Sofoniasz zakuł go w dyby i żelazo. Jeremiasz odpowiedział na to przepowiednią o karze, która spadnie na fałszywych proroków (nikt z potomków Sz. nie miał doczekać odmiany losu Judejczyków uprowadzonych do Babilonii); 4. uczony, który żył w I w. p.n.e., nasi; wraz z Awtaljonem wchodził w skład czwartej pary uczonych (por. Zugot), którzy – według tradycji – ocalili Prawo Ustne od zapomnienia i przekazali je następnym pokoleniom. Był uczniem Jehudy ben Tabbaja i Szymona ben Szetacha, oraz nauczycielem Hillela I i Szammaja. Według traktatu talmudycznego Pirke(j) Awot (1,10), Sz. mawiał: „Kochaj pracę i nienawidź władzy oraz nie zabiegaj o łaskę możnych”.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem