Szaro (właśc. Szapiro) Henryk

(1900 Warszawa – 1942 tamże) – reżyser filmowy. Ukończył gimnazjum w Saratowie. Studiował w Instytucie Inżynierii Komunikacyjnej w Petersburgu, a następnie w szkole teatralnej przy tamtejszym Teatrze Narodowym u Wsiewołoda Meyerholda i Nikołaja Arbatowa (Archipowa) – do 1921. Jako reżyser teatralny, pracował w Petersburgu. Do Polski przybył w 1924, wraz z kabaretem Sinaja Ptica. Od 1925 był reżyserem Teatru Stańczyk w Warszawie. W tym też roku związał się na stałe z filmem, debiutując jako reżyser żyd. filmu Łamed-wownik (Jeden z Trzydziestu Sześciu Sprawiedliwych, 1925). Potem jeszcze reżyserował obraz dźwiękowy w języku jidysz – Tkijes kaf (Ślubowanie, 1937). Przede wszystkim był jednym z najwybitniejszych twórców kina polskiego w okresie międzywojennym; wyreżyserował m.in. obrazy: Czerwony błazen (1926), Zew morza (1927), Dzikuska (1928), Przedwiośnie (1929), Mocny człowiek (1930), Na Sybir (1931), Rok 1914 (1932), Dzieje grzechu (1934), Pan Twardowski (1936), Ordynat Michorowski (1937), Trójka Hultajska (1937), Kłamstwo Krystyny (1939). Członek honorowy francuskiego Związku Artystów Kinematografii. W czasie okupacji niem. dość późno trafił do getta warszawskiego, gdzie – wyprowadzony przez Niemców nocą z domu – zginął zastrzelony na ulicy wraz z teściem.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand