Szapocznikow Alina

(1926 Kalisz – 1973 Praz-Coutant, Francja) – rzeźbiarka. W czasie II wojny światowej była więźniarką Oświęcimia i innych obozów koncentracyjnych; przebywała też w getcie w Terezinie. Po wojnie, w 1945-1947, studiowała w Wyższej Szkole Artystyczno-Przemysłowej w Pradze i w paryskiej École Nationale Supérieur des Beaux-Arts (1948-1950). W 1951 przyjechała do Polski. Tworzyła wówczas realistyczne rzeźby (Trudny Wiek, 1954; Pomnik dla spalonego miasta, 1955). Pod koniec lat 50. zmieniła środki wyrazu. Zachowując czytelną formę rzeźb, skupiła się na oddaniu siły oddziaływania biologii życia. W 1963 wyjechała do Francji, gdzie eksperymentowała z nowymi tworzywami sztucznymi. Dokonywała odlewów własnego ciała, zatapiając je w ciekłym poliuretanie (Stalla, 1968); w in. pracach w tworzywie zatapiała osobiste fotografie, pamiątki swego życia, utrwalając przemijające chwile, prawdę o sobie (Grand Tumeur I, 1969; Pamiątka, 1971).

Autor hasła: Renata Piątkowska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem