Szapiro (Spira) Cwi Elimelech z Dynowa

zw. Elimelechem z Dynowa, a od tytułu swego dzieła – Bnej Jisocher ([1777] 1783 [1785] Jawornik k. Lwowa – 1841 Dynów) – pierwotnie używał nazwiska Lamzer, talmudysta, kabalista, cadyk. Jego wujem był Elimelech z Leżajska. Sz. uczył się u Widzącego z Lublina, Magida z Kozienic i Menachema Mendla z Rymanowa. Początkowo był daj(j)anem w Dynowie, później rabinem w Strzyżowie, Łańcucie, Rybotyczach, Haliczu, Dubiecku, Munkaczu i Dynowie. Należał do wrogów filozofii i haskali; uważał, że esencją judaizmu jest kabała. Jego największe dzieło to Bne(j) Is(s)achar (hebr., Synowie Issachara, wyd. w 1850; wznawiane dziewiętnaście razy), będące rodzajem dyskursu nt. świąt z kabalistycznej perspektywy. Napisał też Derech pikude(j)cha, pracę dotyczącą Sześciuset trzynastu nakazów i zakazów (1851; ośmiokrotnie wznawiana); glosy do komentarza Eleazara ben Jehudy ben Kalonymosa z Wormacji do Sefer Jecira, (wyd. 1888) oraz do Sefer ha-Zohar (1899); nadto zbiór komentarzy do Tory, pt. Agra de-kal(l)a (Opłata dotycząca panny młodej, 1868), a także inne liczne komentarze i nowele talmudyczne.

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem