Szapira (Szapiro) Meir

(1887 Suczawa na Bukowinie – 1934 Łódź), w młodości nazywany Ilujem z Suczawy (Geniuszem z Suczawy ) – rabin, rosz jesziwa. Pochodził z rodziny kupiecko-rabinackiej; prawnuk rabiego Pinchasa z Korca.  Smichę otrzymał mając 15 lat. Mieszkał u teścia w Tarnopolu, potem był rabinem w Glinianach (od 1910); potem kolejno w: Sanoku, Piotrkowie (1924) oraz w Lublinie (od 1929). I wojnę świat. Spędził w Tarnopolu. Poteem został powołany na rabina Sanoka. Już w Glinianach szkołę (talmud-torę) w nowoczesnym stylu. Cieszył się rosnącym poważaniem w kręgach ortodoksyjnych. W 1919 objął kierownictwo komitetu do spraw edukacji przy polskiej Agudzie; w 1922 – przewodnictwo tej partii. Był posłem na sejm RP (1923-1927), na forum którego występował przeciw antysemityzmowi. Inicjator Daf (ha-)Jomi. Dziełem jego życia było stworzenie Jesziwy Mędrców Lublina. Pomysł utworzenia tej uczelni, powzięty w 1922, zrealizował w 1924, m.in. dzięki energicznemu prowadzeniu akcji zbiórki pieniędzy na ten cel (odbył w związku z tym wiele podróży po Europie i Ameryce Północnej). Był nie tylko organizatorem tej uczelni, ale także twórcą jej ducha. Zmarł w okresie obejmowania stanowiska rabina w Łodzi, które przyjął w 1933, pod warunkiem, że obowiązki te nie będą kolidować ze sprawowaniem przez niego funkcji rosz jesziwy w Lublinie. Głównym dziełem Sz. był zbiór responsów Or ha-Meir (hebr., Światło Meira [świecące], 1926); pisał też pieśni religijne (wraz z muzyką) dla swych studentów. Był on jedną z najbarwniejszych postaci polskiej ortodoksji.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem