Szaniawski Klemens

pseud. K. Junosza (1849 Lublin – 1898 Otwock) – konserwatywny pisarz polski, współpracujący z prasą warszawską. Na jego stosunku do Żydów zaciążyły doświadczenia wyniesione z okresu, gdy bez powodzenia próbował gospodarować w rodzinnym majątku pod Węgrowem. Sprzyjał idei asymilacji Żydów. Mimo że w jego twórczości pojawiają się nuty antysem. (m.in. dotyczące żydowskich lichwiarzy), wniósł do literatury polskiej autentyczne zainteresowanie życiem żydowskim (uczył się języka jidysz). Sprawom żydowskim poświęcił: powieści z życia małych miasteczek (por. sztetł) oraz z przedmieść Warszawy – Pan sędzia (1886); Pająki (1894); Czarne błoto (1895); kilka nowel i opowiadań; oraz Nasi Żydzi w miasteczkach i na wsiach (1889). Dokonał też przeróbek dwóch tekstów Mendele Mojcher Sforima, prawdopodobnie w oparciu o tłumaczenie na język rosyjski dzieła Jehudy Lejba Dawidsohna – Don Kichot żydowski (według Masoes Benjomin Haszliszi; jid., Podróże Beniamina Trzeciego, 1879) oraz Szkapa (według Di kliacze oder caar baałej-chajim; jid., Klacz albo cierpienie stworzeń, 1873), opublikowanego w dzienniku „Wiek” (1885-1886). We wstępie do osobnego wydania pierwszego z nich (1899) wytykał asymilatorom z „Izraelity” nieracjonalność zwalczania literatury jidysz.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand