Szammaj

(ok. 50 p.n.e. – ok. 30 n.e.) – uczony, drugi w ostatniej, piątej parze uczonych (Zugot), którzy – według tradycji – ocalili Prawo Ustne od zapomnienia i przekazali je następnym pokoleniom; przewodniczący trybunału (aw be(j)t din); adwersarz drugiego uczonego z tej pary, Hillela I; założyciel szkoły zwanej Be(j)t Szammaj (hebr. Szkoła [Dom] Szammaja). Sz. był Judejczykiem, bardziej konserwatywnym i surowym w interpretacji Prawa niż Hillel, wykształconym w babilońskich akademiach talmudycznych. Jego postanowienia dotyczące stosunku Żydów do nie-Żydów odcisnęły się piętnem na życiu następnych pokoleń, aż do czasów współczesnych. Za życia obu uczonych istniały tylko trzy wyraźne kontrowersje między nimi. Jednak po śmierci mistrzów różnice w poglądach zwolenników obu szkół zaczęły się zwiększać, co zaczęło w coraz większym stopniu zagrażać spoistości judaizmu. W celu rozstrzygania spornych kwestii poczęto zwoływać konferencje rabiniczne, na których dyskutowano i podejmowano decyzje większością głosów. Być może, były one nawet regularną instytucją z okresowymi sesjami. W poł. I w. p.n.e. uczniowie Szkoły Sz. stanowili większą liczebnie i bardziej wpływową grupę, niż uczniowie Szkoły Hillela. Jednak po upadku Świątyni Jerozolimskiej (70 n.e.) przewagę zyskali zwolennicy Hillela.

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand