Szachna Szalom (Szlomo, Salomon) ben Josef

(ok. 1510 Lublin – 1558 [1559] tamże) – rabin, wybitny talmudysta; syn Joska Szachnowicza, bogatego kupca lubelskiego, dzierżawcy ceł i myt na Rusi. Studia talmudyczne odbył w Krakowie pod kierunkiem Jakuba Polaka. W 1530 został rabinem w Lublinie. Jego interwencje w sprawach kupców przybywających na tamtejszy jarmark, spowodowały powołanie w 1540 – na polecenie króla Zygmunta I Starego – sądu, który był bezpośrednim poprzednikiem Trybunału Żydów Korony (por. Trybunały Sejmowe żydowskie). W 1541 król mianował Sz. rabinem generalnym Małopolski. Dziełem życia Sz. było stworzenie słynnej jesziwy lubel., która już za jego życia – i w dużej mierze dzięki niemu – zyskała rozgłos przekraczający granice kraju. Najwybitniejszym uczniem Sz. był jego przyszły przyjaciel i zięć, M. Isserles. Sz. wzbraniał się przed publikowaniem swych prac, z których ostatecznie ukazała się drukiem (w krakowskiej oficynie Heliczów) tylko antologia jego rozstrzygnięć (orzeczeń; hebr. p(e)sakim; zob. w: pos(e)kim), pt. P(e)sakim be-injan kid(d)uszin (hebr., Rozstrzygnięcia w sprawie zaślubin, ok. 1535). Po zgonie Sz. dzieło ojca kontynuował syn, Izrael, którego korespondencja w sprawach halach. została opublikowana w responsach Isserlesa.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand