Sz(e)china

(od hebr. szachan = mieszkać; jid. Szchine) – obecność Boga w świecie; Jego immanencja. W literaturze midraszowej określenie Sz. było jednym z licznych Imion Boga. Z biegiem czasu, zaczęło oznaczać jego żeński aspekt, w odróżnieniu od aspektów męskich, skupiających się w imieniu Kadosz Baruch Hu (hebr., Święty Błogosławiony [On]). W Sefer ha-Zohar nabiera charakteru osobowego, jest Królową, Małżonką, Córką Króla. Związek Absolutu z nią, ma wyraźnie aspekt seksualny. W każdym ustrukturalizowanym porządku Sz. uosabia zawsze drugi (uzupełniający) biegun. Jej liczbą jest dwa, literą be(j)t, słowem bet (hebr., dom). Wobec ducha jest materią, wobec duszy – ciałem, wobec nieba – ziemią, w mikroświecie ludzkim wobec mężczyzny – jest kobietą. Kabała utożsamia Sz. z najniższą sefirą, królestwem Malchut. W systemie I. Lurii, gdzie emanacja boska dokonuje się w wyodrębnioną przestrzeń, „do wewnątrz” – stanowi swoiste centrum stworzenia, najczulszy jego punkt. (Zob. też mikrokosmos)

Autor hasła: Bogdan Kos

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand