Symeon

(hebr. Szimeon; według Rdz 29,33 = usłyszał Pan) – według tradycji biblijnej:

1. protoplasta jednego z Dwunastu Plemion Izraelskich (por. 2.); drugi syn Jakuba i Lei. Wraz z bratem, Lewim, pomścił swą zgwałconą siostrę, Dinę (Rdz 34). Brał udział w sprzedaży Józefa w niewolę. Kiedy sytuacja zmusiła braci do kupowania od niego – jako od wysokiego urzędnika w Egipcie – zboża, Józef zatrzymał S. jako zakładnika (Rdz 42,24). Według midraszu, to S. miał wrzucić Józefa do studni oraz być inicjatorem przywalenia jej kamieniem, a zatem i dokonania próby zabójstwa; późniejsze uwięzienie go przez Józefa było dlań karą. Jego pokolenie nie wydało ani Sędziów, ani królów, ze względu na grzechy S., co też oddaje mniejszą rolę tego plemienia w dziejach ludu Izraela. S. miał żyć 120 lat.

2. jedno z Dwunastu Plemion Izraelskich, wywodzące się od S. (por. 1.). Właściwie nie posiadało ono własnego terytorium; w błogosławieństwie swym Jakub mówi o S. i o Lewim: „rozdzielę ich w Jakubie i rozproszę ich w Izraelu” (Rdz 49,7). Według Księgi Jozuego (19,1-9), pokoleniu S. została przyznana płd.-zach. część terytorium Judy, obejmująca Beer-Szewę, Gerar, Arad, Chormę, Siklag i Kadesz-Barneę. Większość miast, leżących na terenie S., pozostawała w rękach Filistynów, aż do czasów króla Dawida. Symeonici wcześnie zatracili swą odrębność i zostali wchłonięci przez miejscową ludność kanenejską (Kananejczycy) oraz przez Judejczyków. (Zob. też Dziesięć Zaginionych Plemion)

Autorzy hasła:

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand