Święte Świętych

(hebr. Debir = część ukryta, niedostępna); Miejsce Najświętsze (hebr. Kodesz Kodaszim; jid. Kodsze-Kodoszim) – najświętsze miejsce, uświęcone obecnością JHWH (Szechina), gdzie w Namiocie Spotkania (Przybytku) oraz później w Świątyni Jerozolimskiej przechowywano Arkę PrzymierzaTablicami Dziesięciorga Przykazań. W Świątyni Ś.Ś. było kwadratowym pomieszczeniem bez okien (por. 2 Krn 6,1), o boku długości 20 łokci (= 11 m). Prócz Arki, stały w nim dwa wielkie, wysokie na 10 łokci, wyrzeźbione z drewna oliwkowego i pokryte złotem cheruby. Ich rozpostarte skrzydła sięgały ścian i łączyły się ze sobą. Na ścianach pomieszczenia znajdowały się płaskorzeźby wyobrażające cheruby, palmy daktylowe i girlandy kwiatów. Podłoga Ś.Ś. była pokryta złotem. Od głównej sali, zw. „świętym miejscem”, Ś.Ś. oddzielała ściana z drewna cedrowego, w której znajdowały się zawsze otwarte drzwi z drewna oliwkowego, przysłonięte zasłoną (parochet; zob. też pargod; 1Krl 6,20-21,23-32). Prawo wstępu do Ś.Ś. miał jedynie arcykapłan, raz do roku w dniu Jom Kipur; składał wówczas w ofierze kadzidło (por. Joma).

Autorzy hasła: Eleonora Bergman, Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem