Świątynia Jerozolimska

(hebr. Be(j)t ha-Mikdasz; jid. Bejsamigdesz) – najważniejszy, a z czasem jedyny ośrodek kultu ofiarnego w starożytnym Izraelu; wielki zespół budowli na jerozolimskim wzgórzu Moria, wzniesiony przez króla Salomona, po ugruntowaniu królestwa ok. 1000 p.n.e. (1 Krl 6,1-38). Najważniejszą częścią Ś.J. było miejsce zw. Świętym Świętych – sanktuarium w którym przechowywano Arkę Przymierza. Świątynia, zw. Pierwszą (hebr. Be(j)t Riszon), została zniszczona przez Nabuchodonozora w 586 p.n.e. i odbudowana ok. 70 lat później przez Ezdrasza, po powrocie Żydów z niewoli babilońskiej (por. Zerubabel). Ta budowla, zw. Drugą Świątynią (hebr. Be(j)t Szeni), została wspaniale odnowiona przez Heroda I Wielkiego (na przełomie er), a zburzona w 70 n.e. przez Rzymian, pod wodzą Tytusa. Jedyną pozostałością materialną Ś.J. jest tzw. Mur Zachodni (hebr. Kotel ha-Maarawi; jid. Kojsł-Maarowi), zw. też Ścianą Płaczu. Na wieczną żałobę po zburzeniu Ś.J. został ustanowiony post Tisza be-Aw (hebr., Dziewiątego [dnia miesiąca] Aw). W wyniku zburzenia Świątyni i przymusowego opuszczenia Jerozolimy, Żydzi całkowicie zaniechali składania ofiar, które zastąpiła modlitwa. Pobożni Żydzi wierzą, że w czasach mesjańskich Ś.J. zostanie odbudowana. (Zob. też: maamadot; Mid(d)ot; Seder Olam; Sziwa Asar be-Tam(m)uz)

Autor hasła: Eleonora Bergman

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem