Światowy Kongres Syjonistyczny

(ang. World Jewish Congress [WJC])ciało ustawodawcze i najważniejsze forum Światowej Organizacji Syjonistycznej (ŚOS); określa ono politykę ŚOS, wybiera władze różnych organizacji, związanych z ruchem syjonistycznym. Pierwszy Ś.K.S. został zwołany przez T. Herzla w Bazylei w dniu 29-31 VIII 1897. Uchwalono wówczas program ruchu syjon., który przyjęto nazywać programem bazylejskim oraz powołano do życia Światową Organizację Syjonistyczną (ŚOS) jako organizację polit. narodu żydowskiego w okresie przejściowym. Szczególne znaczenie odegrał VI Ś.K.S., który zebrał się w Bazylei w sierpniu 1903, kiedy to – za zgodą Egzekutywy Syjonistycznej – przedstawiono ugandyjski plan osiedlenia. Projekt wywołał silny sprzeciw, zwłaszcza delegatów rosysjskich, którzy uznali go za zdradę ostatecznego celu syjonizmu, tj. stworzenia siedziby narodowej w Erec Israel. Do 1956 podstawą rozdzielenia mandatów między poszczególne kraje była ogólna liczba szekli, wykupionych w danym kraju. Od 1960 38% miejsc zastrzeżone było dla przedstawicieli Izraela, 29% – dla Stanów Zjednoczonych, zaś procent dla pozostałych krajów diaspory ustalała specjalna komisja, na podstawie liczebności żydowskiej społeczności w danym kraju i jego zaangażowania w ruchu syjonistycznym. Na XXIII Ś.K.S., odbywającym się w 1951, został uchwalony tzw. program jerozolimski, stanowiący dopełnienie programu bazylejskiego. Od I Ś.K.S. brali w nim udział przedstawiciele ruchu syjonistycznego z ziem polskich, a następnie – przedstawiciele Organizacji Syjonistycznej w Polsce. Ruch syjon. z Polski po raz ostatni wysłał swoich delegatów na XXII Kongres w Bazylei w grudniu 1946.

Autor hasła: Natalia Aleksiun

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem