Steinberg Jakow

(1887 Biała Cerkiew – 1947 Tel Awiw) – poeta, nowelista i eseista, piszący w języku hebrajskim. Wywodził się prawdopodobnie ze środowiska ortodoksyjnego. Był samoukiem. Ok. 1901 przybył do Odessy, gdzie znalazł się pod wpływem Ch.N. Bialika i zaprzyjaźnił się z Zalmanem ben Baruchem Szneurem. W 1903 przeniósł się do Warszawy; współpracował z prasą hebr. i jidysz. Tu też debiutował jako poeta oraz wydał swój pierwszy tom wierszy w języku hebrajskim (1905). Po wybuchu I wojny światowej osiadł na stałe w Palestynie, w małej wiosce nad Jordanem (lata 1923-1925 spędził w Berlinie). Porzucił wówczas pisanie w języku jidysz. Współpracował z palestyńskimi periodykami hebrajskiemi oraz był współwydawcą czasopisma „Ktuwim” (hebr., Pisma) – organu Stowarzyszenia Pisarzy Hebrajskich. Poza utworami poetyckimi, S. był autorem ok. 20 opowiadań, związanych tematycznie z życiem małych żydowskich miasteczek (sztetł) na Kresach Wschodnich (Sipurim [hebr., Opowiadania], t. 1-2, 1923), oraz esejów, poświęconych życiu w Palestynie. Jego twórczość poetycka utrzymana w duchu tzw. duchowego realizmu była oceniana jako wysoce oryginalna i związana z wpływami symbolizmu. Zebrane utwory S. w języku hebrajskim ukazały się w 1957.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem