Sołowiejczyk Josef (Josif) Dow Baer (Ber) ha-Lewi z Wołożyna

(1820 Nieśwież – 1892 Brześć n. Bugiem) – rabin, talmudysta; syn Izaaka Zeewa S. z Kowna; ojciec Chaima ha-Lewiego S.; dziadek Izaaka Zeewa ha-Lewiego S.; pradziadek Josefa Dowa S. Był wychowankiem jesziwy w Wołożynie. Przez pewien czas pracował także pod kierunkiem S. ben J.A. Klugera w Brodach oraz J.M. Ornsteina we Lwowie. Powróciwszy na Litwę, zajął stanowisko rabina w Wołożynie i wykładowcy w tamtejszej jesziwie (1849). Kiedy wszedł w ostry spór dotyczący metod nauczania, z kierującym ową jesziwą szwagrem, N.C.J. ben J. Berlinem, zjazd rabinów w 1858 zalecił mu ustąpić z zajmowanych posad. S. objął stanowisko rabina w Słucku (1865), potem w Warszawie (1876), a następnie w Brześciu n. Bugiem (1878). Współpracował z wydawanym przez I. Lipkina w Memel (Kłajpeda) periodykiem „Tewuna” (hebr., Mądrość [Rozum]; 1860). Był związany z ruchem Chowewej Syjon. W 1889 założył stowarzyszenie dla wspierania żydowskiej kolonizacji w Palestynie. Przewodniczył zjazdowi rabinów i działaczy społecznych w Petersburgu (1889), który przyjął uchwałę o wprowadzeniu nauk świeckich do jesziwy w Wołożynie. S. – obok I.E. Spektora – był uważany za jeden z największych autorytetów rabinackich na Kresach Wsch. i w Rosji, oraz za czołowego przedstawiciela analitycznego kierunku wykładania Talmudu. Głównym jego dziełem był zbiór responsów Szeelot u-tszuwot be(j)t ha-Lewi (hebr., Responsy szkoły Lewiego, t. 1, 1865; t. 1-2, 1874-1884).

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem