Sofoniasz

(hebr. Cefanja = ten kogo JHWH chroni [ukrył]; jid. Cefanje) (VII w. p.n.e.) – jeden z tzw. Proroków Mniejszych, zaliczany do grupy Proroków Późniejszych (prorocy); syn Kusziego; wnuk Gedaliasza; prawdopodobnie potomek króla Ezechiasza. Przypisuje się mu autorstwo jednej z ksiąg biblijnych (Sofoniasza Księga). Działał w Jerozolimie w 2. połowie VII w. p.n.e., za czasów panowania króla Jozjasza (639-609 p.n.e.), ale jeszcze przed przeprowadzeniem przez niego reformy religijnej (622 p.n.e.). Współcześni mu byli prorocy Jeremiasz i Nachum. S. ganił panującą w Judzie niesprawiedliwość społeczną, pleniące się kulty obcych bogów, zapatrzenie w cudze wzorce kulturowe. Winą za ten stan rzeczy obarczał proroków, kapłanów, książąt, sędziów i synów królewskich. Zapowiadał nadejście Dnia Sądu Bożego (Dzień JHWH) zarówno nad Jerozolimą, jak i obcymi narodami. Proroctwa S. zawierały też obietnice dotyczące pomyślnej przyszłości i odrodzenia narodu.

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem