Sof(e)rim

(hebr., Pisarze; jid. Sofrim) – jeden z tzw. Małych traktatów talmudycznych, w druk. wydaniach Talmudu zamieszczany na końcu porządku Nezikin, uważany przez tosafistów za jedną z tzw. ksiąg „zewnętrznych” (hebr., sfarim chiconiim; por. apokryfy i pseudoepigrafy). Przypuszcza się, że traktat ten powstał w środowisku palestyńskim ok. poł. VIII w., z połączenia trzech różnych tekstów, wzbogacanych licznymi interpolacjami. Dzieli się na 21 rozdziałów i 255 paragrafów: a) rozdziały I-IX dotyczą samego procesu pisania, zwł. Imion Boga, materiałów, utrzymania zwojów Tory w takim stanie, by były one do zaakceptowania pod względem rytualnym, a także problemów tekstologicznych, a nawet dotyczących czytania poszczególnych słów i fragmentów; b) rozdziały X-XVII odnoszą się do sposobów odczytywania tekstów i warunków, w jakich winno się tego dokonywać, w tym zaleceń związanych z: Księgami Hagiograficznymi (Księgą Estery), błogosławieństwami związanymi z czytaniem, filakteriami i mezuzami, studiowaniem Tory, hag(g)adą, czytaniami na świętaRosz Chodesz; c) rozdziały XVIII-XXI zawierają teksty związane z liturgią, m.in. odnoszą się do: Psalmów, recytowanych w dni powszednie i świąteczne; obchodów święta Jom Kipur; modlitw na Tisza be-Aw; błogosławieństw i modlitw, związanych ze świętami ChanukaPurim; świętowania w miesiącu nisan; oraz różnych hagad. (Zob. też Szapiro Arie Lejb ben Izaak)

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem