Sifre(j) zuta

(aram., Mała księga); w średniowieczu w literaturze rabinicznej występowała także pod innymi nazwami, np.: Sifre(j) (aram., Księgi), Barajta de-Sifre(j) (aram., Barajta do Ksiąg), Sifre(j) jeruszalmi (aram., Księgi jerozolimskie), Sifre(j) katan (hebr., Mała księga) – jeden z midraszy halachicznych do biblijnej Księgi Liczb (5,1-35; 34), będący równocześnie zbiorem barajt tan(n)aitów, powstały prawdopodobnie w końcu IV w. w Palestynie i przypisywany szkole Rabiego Akiwy. Zawiera wiele interpretacji halachicznych, nigdzie indziej nie spotykanych i różniących się od ustaleń, podanych w Misznie. Obok dominujących treści halachicznych, pojawiają się w nim także wątki homiletyczne i hagadyczne. Tekst S.z. zaginął i współcześnie jest znany jedynie z cytatów (głównie z Jalkut Szimoni oraz Midrasz ha-Gadol), jak również z fragmentów rękopisów, odnajdywanych w genizach synagog. Krytyczna rekonstrukcja księgi do dziś nie jest zakończona; została wydana po raz pierwszy w 1917, pt. Sifre(j) al Sefer be-Midbar we-Sifre(j) zuta (hebr., Midrasz halachiczny do Księgi Liczb i do Sifre zuta).

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem