Siemiatycki Chaim

(1908 Tykocin – 1943 na Pomorzu) – poeta tworzący w języku jidysz. Pochodził z rodziny rabinackiej. Otrzymał wykształcenie religijne, a także smichę. W 1929 osiadł w Warszawie. Pracował jako nocny stróż, potem jako nauczyciel języka hebrajskiego. Zachęcony przez H. Zeitlina do pisania wierszy, początkowo publikował w prasie (m.in. w „Hajncie”). Przed wojną wydał dwa tomy poetyckie: Ojsgesztrekte hent (Rozpostarte ręce, 1935) i Tropns toj (Krople rosy, 1938). Otrzymał Nagrodę im. I.L. Pereca, przyznawaną przez warszawską Żydowską Sekcję PEN-Clubu (1939). Był jednym z czołowych przedstawicieli młodszego pokolenia grupy neorenesansu religijnego (nawiązanie do mistyki i idealizacja tradycyjnego życia). Po zajęciu Warszawy przez Niemców, poeta uciekł do Białegostoku, a w 1941 – do Wilna. Po likwidacji getta wileńskiego zginął zastrzelony w obozie pracy na Pomorzu.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem