Sfat Emet

Sfat emet (hebr., Słowa [Wargi, Język] Prawdy; jid. Sfas Emes; sformułowanie zaczerpnięte z Księgi Przysłów [12,19]; według tłumaczenia Jakuba Wujka – „Warga prawdy”; według Biblii Tysiąclecia – „Prawdomówny język”) – 1. nazwa żydowskiego postępowego stowarzyszenia literackiego, założonego w 1890 w Krakowie, związanego z miejscową synagogą postępową i wydawanym później prosyjonistycznym tygodniowym dodatkiem do „Ha-Mag(g)id” – „Ha-Mag(g)id le-Israel” (por. Chowewe(j) Erec Israel; Fuks Jakub Samuel); prezesem stowarzyszenia był kaznodzieja synagogi, Samuel Landau. 2. przydomek, a zarazem tytuł głównego dzieła (t. 1–2, Piotrków-Kraków 1905–1908) Judy Arie Lejba Altera (1874–1905; zob. w: Alterów rodzina). Zawiera ono komentarze do ToryTalmudu, składające się z pięciu części. Partia tekstu poświęcona Torze jest napisana w skrótowym stylu. Autor położył w niej nacisk na moralno-etycz. przesłanie tekstu biblijnego, a zwłaszcza na oświetlenie aspektu miłości i czci Boga. Części poświęcone analizie Talmudu powszechnie zostały uznane za klasyczne i były przedmiotem studiów zarówno w chasydzkich, jak i niechasydzkich jesziwach. Dzieło to zostało wydane po raz pierwszy przez dzieci autora, już po jego śmierci. Wers, z którego zostały wzięte słowa tytułu dzieła (Prz 12,19) był ostatnim, jaki Alter komentował przed swym zgonem.

Autor hasła: Andrzej Żbikowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem