Sefer ha-chin(n)uch

(hebr., Księga wychowania [nauczania]) – klasyczne dzieło średniowieczne, napisane ok. 1300 przez anonimowego autora, zawierające podaną w przystępnej formie prezentację zasad judaizmu, dokonaną poprzez analizę Sześciuset trzynastu nakazów i zakazów, które zostały uporządkowane według czytań Tory (por.: Tory czytanie; parasza). Tradycyjnie przypisuje się je Aaronowi ben Josefowi ha-Lewiemu z Barcelony. Księga poświęcona jest głównie rozważaniom halachicznych i etycznym aspektów micw, w których autor odwołuje się przede wszystkim do autorytetów Alfasiego, Majmonidesa i Nachmanidesa. Pierwsze jej wydanie ukazało się w 1523 w Wenecji, lecz wszystkie prawie egzemplarze zostały spalone; drugie – na podstawie starego rękopisu – ukazało się także w Wenecji w 1600. Księga została przetłumaczona na język hiszpański i łaciński, opracowano też z niej wyciąg w języku francuskim. Wśród Żydów polskich dzieło to zyskało popularność w 1783, kiedy zostało wydane we Frankfurcie n. Odrą, na zamówienie wileńskich wydawców, wraz z Pięcioksięgiem i komentarzami. Później wznawiano je jeszcze wiele razy (m.in. we Lwowie, Piotrkowie, Warszawie), głównie razem z najważniejszym komentarzem do niego, pt. Minchat chin(n)uch, Josefa ben Mosze z Tarnopola. Szczególną popularnością cieszyło się wśród chasydów, z których wielu traktowało je jako codzienną lekturę.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand