Sefer ha-Kana

(hebr., Księga Kana) – kabalistyczne dzieło, napisane w Hiszpanii w XIV w. (według innych teorii, pod koniec XV w.), przez autora Sefer ha-pelia (hebr., Księga cudowności; poświęcona Dziesięciorgu Przykazaniom oraz rozważaniom na temat stworzenia świata). W obu tych pracach zawarł on sprzeczne informacje, co do swego imienia. S. ha-K. poświęcona jest 284 nakazom judaizmu (por.: Sześćset trzynaście nakazów i zakazów; micwa). Została napisana w formie dialogu między Kaną a jego cudownym synem, Nachumem, który w wieku pięciu lat miał dostąpić objawienia. W większości dzieło opiera się na wczesnych pracach kabalistycznych, powstałych w Hiszpanii i w kręgu niemieckiej kabały „praktycznej” (por. kabała chasydów nadreńskich). Znaczenie S. ha-K. w dziejach myśli żydowskiej polega m.in. na jego antyhalachicznym nastawieniu (por. halacha). Opiera się ono na założeniu, iż dotarcie do prawdziwego znaczenia źródeł, do których odnosi się literatura rabiniczna, możliwe jest jedynie drogą interpretacji, stosowanej przez kabalistów (por. notarikon; gematria). Tak więc istotne rozumienie Talmudu zawarte jest w pismach kabalistycznych. Oba wymienione utwory miały znaczny wpływ na Sabataja Cwi i sabataizm w ogóle. Wprowadzenie do S. ha-K. zostało po raz pierwszy wydane w Pradze w 1610 (wyd. 3, Kraków 1897). Sefer ha-pelia ukazała się drukiem, pt. Sefer ha-Kana we-hu Sefer ha-pelia w Korcu w 1784, zaś sama S. ha-K. – w Porycku w 1786. (Zob. też kabała antynomijna)

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem