Sefer Chasidim

(hebr., Księga Pobożnych) – główne dzieło niemieckich (nadreńskich) chasydów – grupy żydowskich średniowiecznych pietystów, przypisywane Jehudzie he-Chasidowi z Regensburga (zob. też. kabała chasydów nadreńskich). Jednak najprawdopodobniej powstało ono już po jego śmierci, kiedy to uczniowie Jehudy scalili fragmenty, zapisywane przez mistrza przez całe życie. Powstałe w ten sposób dzieło uzupełniły nauki kilku jeszcze innych przedstawicieli nadreńskich chasydów, w tym przede wszystkim Samuela (ojca Jehudy) oraz Eleazara ben Jehudy ben Kalonymosa z Wormacji. S.Ch. początkowo składało się z trzech części, poświęconych pobożności, pokorze i bojaźni Bożej. Jest ono uważane za arcydzieło literatury moralizatorskiej i pietystycznej, wyrosłe z niezrealizowanego marzenia Jehudy o zbudowaniu odrębnej żydowskiej społeczności, będącej emanacją ruchu poświęcającego się wyłącznie realizacji przykazań religijnych i etycznych, kierowanego przez Mędrców (chachamim). Zarówno ogromny prestiż, jakim cieszył się Jehuda he-Chasid, jak i walory dzieła odzwierciedlającego popularne wierzenia i obyczaje Żydów niemieckich, zapewniły mu ważną rolę w całej kulturze aszkenazyjskiej. S.Ch. służyło jako praktyczny przewodnik codziennej pobożności i ascetyzmu, którego oddziaływanie rozciągnęło się na kilka następnych stuleci, w tym na ruch chasydzki (por. chasydyzm polski). Po raz pierwszy zostało wyd. w Bolonii w 1538 (później wielokrotnie wznawiane; jedno z ostatnich wydań – Jerozolima 1985); a wśród kilku następnych edycji (czasem pod zmienionymi tytułami) pierwsza polska (w j. hebr.) została ogłoszona w Żółkwi w 1806. (Por. też: Margaliot Ruben; Orchot cad(d)ikim; s(e)gul(l)a)

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem