Sędziowie

(hebr. i jid. Szoftim = Sądzący; Wymierzający sprawiedliwość) – wybitne postacie w dziejach Izraela, które w przedmonarchicznej epoce Sędziów (od ok. 1. poł. XII w. p.n.e. do poł. XI w. p.n.e. [1200-1025 p.n.e.]), w okresie zewnętrznego zagrożenia, sprawowały funkcje prawodawcze, sądownicze i wojsk. nad plemionami izr. (por. Dwanaście Plemion Izraelskich). Zgodnie z tradycją, S. byli „mężami Bożymi”, a zarazem przywódcami obwołanymi przez lud; działali w imię sprawiedliwości Bożej i byli wykonawcami Prawa Mojżeszowego. Ogółem było ich dwunastu, tzn. tylu, ile było plemion izraelskich. Pośród nich sześciu uważano za Sędziów Większych (Otniel, Ehud, Barak, Debora, Gedeon z Ofry, Jefte, Samson), a pozostałych – za Sędziów Mniejszych (Szamgar, Tola, Jair, Ibsan, Elon, Abdon). Ostatnimi S. byli: Eli (Heli) (najwyższy kapłan w sanktuarium w Szilo) i – wychowywany przez niego – Samuel, żyjący u schyłku owej epoki, w czasie bezpośrednio poprzedzającym ustanowienie monarchii. Prawdopodobnie żaden z S. (poza Samuelem) nie został uznany za przywódcę przez wszystkie plemiona; ich władza obejmowała zwykle zaledwie jedno lub kilka z nich. Wydaje się nawet, że niektórzy S. byli sobie współcześni (np. Jefte i Samson). (Zob. też Sędziów Księga)

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem